Josee viert 90 in ons modeatlier

Met haar 1m44 komt Josee net boven de strijkplank uit. Ze maakt er zelf de beste grappen over.

Zestig jaar geleden verhuisde ze met haar man van Gullegem naar Heusden-Zolder. West-Vlaanderen ingeruild voor Limburg, het vertrouwde voor het nieuwe. Ze ging werken bij Philips, waar ze jarenlang snoeren assembleerde. Stofzuigers, apparaten, alles wat een kabel nodig had ging door haar handen.

Nu werkt ze nog steeds met haar handen. Alleen zijn de snoeren vervangen door naald en draad.

Al meer dan veertig jaar volgt Josee lessen bij ons. Ze is onze oudste cursiste, en zoals ze zelf zegt: overal waar ze komt de kleinste. Maar achter de naaimachine maakt dat niet uit. Daar telt alleen wat je maakt.

Vorige week zat ze nog gewoon aan haar vaste plek. Blik op de stof, volledig geconcentreerd. Alsof negentig worden iets is dat je tussendoor doet, tussen twee naden in.

"Ik kom hier niet om te naaien," zei ze ooit. "Ik kom hier om bezig te zijn met iets dat me scherp houdt."

Vandaag vieren we dat. Niet alleen haar verjaardag, maar vooral wat ze ons leert over leren zelf. Dat het niet gaat om het resultaat, maar om het proces. Dat je nooit te oud bent, nooit te klein, nooit te laat.

Proficiat, Josee. We hopen je nog vele jaren aan die naaimachine te zien.