Fotowedstrijd

"Deze foto werd genomen in Luostoto, Fins Lapland maart 2025 tijdens de Noorderlichtfinale. Deze reis wordt georganiseerd door Ruben Weytjens, gekend weerman en “De Noorderlichtman”
Iedere avond statief opstellen, scherp stellen , Manuele stand met lange sluitertijden (15/30 sec),apps raadplegen en veel geduld hebben en koude trotseren op een weide buiten het dorp . Tot dat plots het feest begint… en we gedurende 2 uur bevoorrechte getuige waren van wellicht een van de mooiste Noorderlicht- avonden van het jaar. 100 foto’s …. Lucky bastards."

"Dit is een foto genomen in Noorwegen tijdens 1 van onze reizen voor het schrijven van ons boek ‘Noorwegen’ dat in september is uitgekomen. Het is in het dorpje Nusfjord, een van de best bewaarde vissersdorpjes van de Lofoten. Ik vond het een mooi beeld en koos het voor de opdracht kleur omdat niet alleen het gebouw mooie kleuren heeft maar ik vond het ook een idyllisch plaatje: samen koffie drinken (wat ook kleur geeft aan je leven), dat lampje op de ideale plaats en dan dan de vogels die er hun nesten overal bouwen, ook net boven dat raam. En ook nog net die man die zijn koffie drinkt. Het ideale moment op de ideale plek. Niets in scène gezet."

"Onderweg in Antwerpen, met mijn twee fotokameraden, kwam ik dit spektakel tegen. Terwijl de meeste mensen hun aandacht richtten op de iconische Parkbrug, koos ik ervoor om mijn blik te wenden, dat leverde een beeld op dat spreekt tot de verbeelding. Het ademt een onverwachte rust en schoonheid te midden van stedelijke drukte. Ik heb niet alleen een architecturaal tafereel vastgelegd, maar ook een gevoel: het plezier van ontdekken, van afwijken van de massa, van het vinden van poëzie in schaduw en lijn."

"Om stilaan meer technieken te leren, probeer ik mij steeds enige tijd op één of twee nieuwe elementen te focussen. De wat meer dramatische belichting en zwart-wit fotografie waar ik onlangs veel plezier mee had, leken mij ideaal voor de huidige opdracht.

Om mij voldoende te kunnen inleven in een verhaal, heb ik een lange avond/nacht de tijd genomen om verschillende scenes uit te proberen. Dat moment was ik alleen, met mijn camera, statief en twee kleine studioflitsen. In de laatste foto zag ik dan ook de eenzaamheid en het diepe dal waar ik mezelf emotioneel had ingeduwd. Het zien van de foto's heeft me er gelukkig weer bovenop gebracht."

Frankrijk, departement Ain, Nantua.

Vergeten in de stilte van de Franse Jura, onder het kristalheldere water, heeft deze sloep op de bodem zijn definitieve rustplaats gevonden.

Er is iets sereens aan de aanblik van verval in zo’n ongerepte omgeving. Het contrast tussen het door regendruppels gerimpeld water en de gezonken sloep herinnert ons eraan dat de natuur uiteindelijk alles terug neemt.

De  monochrome groene tonen van het water deden mij beslissen om deze foto in zwart wit te maken waardoor hij nog krachtiger wordt. De wisselwerking tussen de helderheid van het water op de voorgrond en de spiegeling die verstoord wordt door enkele regendruppels achteraan, maakt het geheel mysterieus.

Wat rest is niet het antwoord, maar het raadsel.

Ik heb dit beeld in september 2024 gemaakt. Deze foto hoort bij een persoonlijk fotoproject waarbij ik oude, verlaten, soms in verval of al gerenoveerde gebouwen en plaatsen fotografeer in mijn gemeente.

Deze auto staat al jaren geparkeerd naast een woning. En elk jaar lijkt het meer en meer in de natuur opgenomen te worden.

Deze scene sprak me aan omdat ik het mooi vond hoe de planten rondom de auto groeide en ze samen één geheel vormen. We leven tegenwoordig in een wegwerpcultuur en sommige dingen zijn het nog waard om bij te houden. Ik denk dat de eigenaar van deze auto net hetzelfde denkt en dat deze auto een bepaalde waarde heeft voor die persoon.

Voor een opdracht moest ik een beeld maken gebaseerd op een moodboard. Het moodboard weerspiegelde de sfeer die ik voelde bij een lied - ik koos voor Haunted van Evanescence. Voor mij betekende dit een mysterieuze en donkere sfeer.

Met een beetje geluk van de natuur kon ik deze foto creëren. Zonder de sneeuw van begin januari 2026 was dit beeld niet gelukt. Het is in een doodgewone straat waarbij de weg ijzig glad was en ik bijna enkele keren uitgleed, maar ik vond het zeker het resultaat waard.

Deze foto behoort tot een reeks observaties die over drie verschillende weken op dezelfde plek werden gemaakt, vanuit de uitkijktoren De Wijers in Zonhoven. Door herhaling en kleine variaties in tijd en omstandigheden komen lijnen, spanningen en verhoudingen in het landschap naar voren. De reflecties en lijnen creëren gelaagde vormen die tegelijk fragiel en ritmisch zijn. Het beeld biedt een verstilde blik op hoe natuur zich langzaam en bijna onmerkbaar ordent.

Op een rustige zondagmiddag in Hasselt liep mijn dochtertje een paar passen voor me uit, klein naast een lange muur. Ze ontdekte de wereld, stap voor stap.

In dat ene moment zat alles waar minimalisme voor staat: eenvoud, rust en een klein, puur stukje geluk.

Dit beeld maakte ik op een mistige winterochtend in de Hoge Venen.

Sneeuw dempt ieder geluid,

mist vervaagt de horizon.

Gewoon genieten.

Voor mijn eindwerk 1e jaar bachelor fotografie werk ik rond het thema Nuance. Dit beeld zal deel uitmaken van een tweeluik waarin ik mens en natuur met elkaar in verbinding breng. Mijn inspiratie vond ik onder meer in het werk van Sally Mann, door de kwetsbare waarop zij mens en natuur met elkaar verbindt, en Julia Hetta, door haar zachte, schilderachtige beeldtaal. Voor mij gaat dit werk over de spanning tussen zichtbaar en onzichtbaar, controle en loslaten, en over een persoonlijke, introspectieve zoektocht. Door beweging en vervaging toe te laten, wil ik niet alleen een beeld tonen, maar ook een gevoel voelbaar maken. De muziek van Eefje de Visser hielp mee de weg naar dit beeld te openen, terwijl de fragiele, vervreemdende beeldtaal van Francesca Woodman een belangrijke inspiratiebron vormde in mijn creatieve proces.

Een winderig weekend in Oostende, maar precies wat ik nodig had. Even uitwaaien op het strand, waar alleen de wind beweegt. Oostende op zijn puurst: zee, zand en wind.

Genomen tijdens een solotrip in Parijs.

Ondanks de verschillende lagen in de foto, voelde ik simpliciteit.

Sinds fotografie kan ik dolgelukkig worden van dagelijkse taferelen. Licht en schaduw, patronen, details, oprechte interactie, ... alsof het hem écht in de kleine dingen zit.

Ik nam deze foto in een raam. Het licht laat toe erdoor te kunnen kijken, de schaduw laat toe de reflectie van de lichte delen aan de overkant te zien. Ik hou ervan om een stille waarnemer te zijn, zodat alles zijn gangetje kan blijven gaan.

Bolzano, een stad aan de overzijde van de Brennerpas, poort naar Italië. Een middeleeuwse stad met veel oude patricierswoningen en immer drukke winkelstraten met mooie gaanderijen en daartussen steegjes die leiden naar de appartementen tussen de winkelstraten: immer koel, wat donker, soms nat, maar altijd rustig en stil….stilte in een bruisende stad.

Studiofotografie waar je de volledige controle hebt over het licht vind ik heel boeiend en geraak je nooit in volleerd. De opdracht was zelfportret.

Ikzelf fotografeer mij liever niet frontaal daarom draaide ik me om en liet de camera mijn profiel vangen, gehuld in het donker. Niet om mezelf te verstoppen, maar juist om de essentie te tonen. Je ziet op deze manier misschien minder emotie maar als ik naar zulke beelden kijk roept dat bij mij altijd vragen op: waar kijkt hij of zij naar ,wat zijn hun gedachten, gevoelens enz… Er blijft een zweem van geheimzinnigheid.

Ik vergelijk mezelf vaak met een vlinder. Kleurrijk, maar fragiel. Aan de buitenwereld toon ik mezelf vaak vrolijker dan hoe ik mezelf voel.

Hoe je eruitziet en hoe je jezelf vanbinnen voelt, kunnen soms 2 verschillende werelden zijn. Ik heb in de afgelopen jaren het mentaal moeilijk gehad en herkende mezelf niet meer. Het besef dat je ergens verloren bent wie je was en jezelf terug bij elkaar moeten schrapen, laat breuken achter.

Het uitbeelden hiervan vond ik niet gemakkelijk. Ik wist wel dat ik zowel kleur als zwart-wit wilde gebruiken. Toen kwam de uitdaging om mijn illustraties te verwerken in mijn fotografische beelden. Daarna werd de keuze duidelijk. De vlinders beelden mijn verbeelding en gevoel uit in een stijl die ik ook vaak gebruik in mijn illustraties.

"Tijdens een weekendje aan zee nam ik voor een keertje mijn camera mee, met als doel op zoek te gaan naar tegenstellingen.

Plots viel mijn oog op dit oude huisje, ingeklemd tussen de hoge appartementsblokken. Het is Villa Doris, een gebouw uit ongeveer 1899, dat ondanks zijn kleine formaat veel charme en warmte uitstraalt. Vooral de sierlijke details trokken mijn aandacht: de erker in het midden, het kleine torentje met koepel, de krulletjes en de decoratieve sierlijsten.

Het contrast met de omliggende appartementsgebouwen kon bijna niet groter zijn. Het kleine, oude huisje staat letterlijk geplet tussen de strakke, rechte lijnen van de hoge en moderne gebouwen uit de jaren 70. Waar Villa Doris rijkelijk versierd en karaktervol is, ogen de omliggende gebouwen strak, eenvoudig en eerder gevoelloos.

Juist door deze tegenstelling vond ik dit een interessante foto voor het onderwerp ‘tegenstellingen’. Het oude tegenover het nieuwe, klein tegenover groot, sierlijk tegenover strak en warmte tegenover kilte. Villa Doris lijkt bijna onzichtbaar te worden tussen de hoge muren, maar door het contrast valt het gebouw juist extra op."

“Eén kant vervaagd, het leven dat stilaan wegglijdt

Een asymmetrische strijd, niet elk verlies verloopt op dezelfde manier of in dezelfde tijdspanne

De strijd is niet langer alleen verzet, het is ook bewustzijn van verlies

De tijd trekt aan mij en ik ben machteloos

Vasthouden aan herinneringen, kindertijd (beertje), jeugd

Confrontatie met verlies van anderen, ouders, vrienden

Staren in toekomst, of verleden

Uiteindelijk eindigt het”